CERKAK "Ing Payane Rumah Sakit"

Ing Payane Rumah Sakit

Dening Agnes Risky Ardianti

“Sinten panjenengan?”

Keprungu suara ora pati banter ing samburine Sam. Sam dhewe mung meneng bae ora sadar ana wong ing mburine lan ngomong marang dheweke. Sam meneng amarga pikirane lagi nyang ngendi-endi.

Dian kang ora entuk jawaban saka Sam nyuara maneh kang luwih banter karo nyedaki Sam kang lagi ngadeg ing pager pembatas payanan kuwi. Angin semilir anyep gawe Dian rada ngrapetake jakete. Pikirane Sam wis bali maneh banjur balikke awak arep balik ing kamar. Dheweke ora nyangka ana wong saliyane awake ing payanan kuwi. Ora mung Sam kang kaget, Dian uga mung ngingeti Sam karo mata rada gedhe, padha kagete nanging banjur ngudharake eseme.

“Oh, Samuel. Saiki ora mung aku kang nduweni payan iki ta.” Omonge karo isih mesem. Sam tambah kaget nalika wong ing ngarepe weruh jenenge. Dheweke mulai mikir yen ing ngarepe kuwi samubarang alus.

“Aja wedi, aku ora kaya kang mbok pikirke. Aku Dian. Diana Lestari. Njaluk pangapurane yen ganggu.” Sam mung natap Dian sedela karo praupan kang angel ditebak banjur mlangkah mara tangga ora nanggepi Dian babar blas.

“Butuhake bantuan?”, pitakone Dian karo nyawang kruk ing tangan tengene Sam. “Tanggane lumayan dhuwur-dhuwur.” Nanging Sam tetep mlaku bae. Dian mung nyawang gegere Sam nganti ilang saka panyawangane. Let sedela dheweke mung meneng bae sadurunge mlangkah mara pager lan lungguh ing kana karo nyawang kutha ing wektu bengi.

***

Sam nyawang wong kang lungguh iku kanthi bimbang. Dheweke arep niat bali maneh ing kamare nanging ora pengen ketemu karo ibuke. Arep ing kantin paling-paling mung bisa nyawang panganan kang gawe dheweke sumpek bae. Siji-sijine panggonan kang pas ya mung payan iki. Nanging Sam ora pengen ana Dian apa sapa lah kuwi ganggu dheweke. Piye maneh.. Sam niat balik mara kamar karo ngarep-arep yen ibuke wis mulih.

“Arep balik?”, pitakone Dian kang nyata-nyata wis weruh tekane Sam.

“Yen pengen ing kene ya ora apa apa kok. Aku ora arep ganggu. Oh, enteni sedela!” Dian gage-gage mara pojokan payan. Sam mung ngingeti dheweke bae ora mudeng kang dikarepake Dian sadurunge weruh yen Dian gotang bangku mara cedhake pager.

“Lungguha ing kene. Pancen ya enak ing pager. Nanging kowe mesthi durung isa ta.” Sam tetep ora nanggepi omongane Dian nanging dheweke mlangkah mara bangku. Dian guyu weruh tumindake Sam banjur mlangkah mara tangga tanpa diweruhi Sam.

Sam ngrasa yen ing kana kok sepi banget. Dheweke noleh lan ora weruh Dian ing ngendi-endi. Rasane lega banget ora usah nanggepi wong kuwi kang sajake seneng banget omong. Ayem. Nanging kayeman kuwi dumadakan ngilang barengan karo sagelas kopi panas kang dithongke ing ngarepe. Sam mung nyawang bae.

“Yen gelem tampanana. Yen ora gelem paling ora ngomonga maturnuwun ora usah.” Sam keprungu kuwi rasane aneh nanging ya akhire nampa kopi mau. Lagi iki dheweke krungu wong ngomong ngei pilihan nanging ora meksa Sam ngei wangsulan. Carane Dian ngomong gawe Sam ngrasa... kepenak. Sam ora nyangka bisa jarke wong ing cedhake ngobrol karo dheweke tanpa risih kanthi wektu kangkat. Apa maneh tatapane Dian wektu ngomong, apa kuwi kang diarani perhatian kang tulus? Ora tau maneh dheweke nrima perhatian saka wong tuwane. Sam ora tau ngarep kuwi saka wong tuwa broken home. Apa maneh kanca-kanca geng motare. Wektu kena musibah gara-gara musuhe, Arya, bae ora ana kang nemoni. Tilik bae ora. Sialan! Ing kene aku malah entuk perhatian saka wong kang ora tak kenali, pikire Sam. Lan parahe maneh Sam seneng ana Dian kang ngancani dheweke ngobrol. Deg, Sam kaget. Apa sih kang tak pikirke!, batine karo tanpa sadar nyekeli sirahe frustasi.

“Sirahmu lara?”, pitakone Dian karo nyawang Sam kuwatir. Sam nyawang Dian genten nanging karo mikir.

“Ketakane tau weruh kowe.”  semaure Sam ora nyambung.

“Ketakane?” Sam bingung krungu Dian guyu. “Pancen ya mesthi tau weruh.” Sam tambah bingung krungu omongane Dian.

“Apa kowe lali tenan? Dian. Diana Lestari. Hm?” samar-samar Sam eling jaman SMA-ne.

“Mung samar-samar..”, semaure Sam jujur. Dian guyu maneh keprungu wangsulane Sam kuwi.

“Aku ora meksa kok. Paling-paling kanca sakelasku biyen ya padha ra elinge kaya kowe.”

“Tukang bolos.”

“Eh, apa?”, Dian nyata-nyata kaget.

“Tukang bolos.”, Sam baleni maneh wangsulane ndek mau karo masang rupa tanpa dosa.

“E, sapenakmu bae. Aku mung ora kangaja bolosan.”, sewote. “ Nanging, lumayan kowe isih isa ngeling-ngeling aku.”, eseme Dian. Sam tanpa sadhar melu mesem.

Ora Sam kira yen bengi kuwi awale obrolan-obrolane karo Dian kanggo sawulan wektune mondhok ing rumah sakit.

***

            Sam mung bisa nyawang payane rumah sakit kang suwe-suwe saya ilang saka panyawangane kanthi ati gela lan sedhih.

            “Sam, maem awan sik, ya, sadurunge mulih. Pengenmu nang endi?”, pitakone ibuke Sam karo tetep konsentrasi nyekel kemudhi. Nanging kang ditakoni mung meneng bae. Isih kaya wong setengah nglamun setengah mikir. Ibuke kang wis biyasa ditanggapi kaya mangkana ya mung bisa unjal ambegan. Kapan anakku isa bali kaya ndek kae?, batine ibuke Sam saben Sam ora nanggepi.

Tanpa sadhar Sam ya unjal ambegan. Padahal ndek winginane Dian wis janji karo aku bakalan ngei samubarang kang aku dhewe ora weruh yen aku mulih saka rumah sakit, pikire Sam. Nanging kok... huhh. Sam pancen wis rong dina iki ora ketemu karo Dian kaya biyasane. Kaya-kaya diuntal lemah. Pesen ya ora. Weruh ruangane ya ora. Nanging dhek kae nganti saiki Sam heran apa ta sebenere alasan Dian mlebu rumah sakit. Saweruhe Sam ya Dian waras-waras bae. Malah katan luwih seger lan waras banget. Sayange Dian ya ora tau cerita karo Sam. Sam mung bisa ngarang-ngarang, kaya saiki iki. Banjur netepake tekad.

***

“Ruang ICU, caket kaliyan Pavilliun Mawar. Mangke wonten petugasipun, nyuwun pirsa malih wonten ngrika.”, kandhane suster. Sam mlaku ing awang-awang tanpa sadhar durung ngomong maturnuwun karo sustere. ICU?Sebenere Dian lara apa?, batin Sam frustasi.

Ing ngarepe kamare Dian Sam mung bisa nyawang lawange bae. Suwi banget sadurunge nyekel gagange lan akhire buka lawang. Neng kana ana wong wadon kang ketakane rapuh banget. Dheweke ketak pucet ditambah masker oksigen lan pendeteksi jantung kang unine kaya detik-detik sisa wektune wong nunggu mati. Sam ora percaya. Mlaku tambah nyedhak ing panggon turone. Atine dumadakan nyeri, omongane petugas ing ngarepan mau muter-muter ing jero sirahe. Pasien Diana Lestari nyandhang kanker otak stadium akhir. Pasien Diana Lestari...

***

            Angin semilir jamah rupane Sam kang kosong. Ing tangane ana kotak cilik werna abang kang ketakane lagi bae dibuka. Ing tangan sijine ana sacarik dluwang kang diremes-remes. Sam jikuk maneh barang kang ana ing sajeroning kotak. Buku cilik sampule kotak-kotak, diary-ne Dian. Barang kang sajake diwenehake Dian dhewe sawulan kapungkur. Sam mung natap diary kuwi karo panyawangan nyata-nyata durung rila ditinggalake. Sam sadhar dheweke seneng karo Dian nanging durung sempet ngomong. Saiki mung kari dheweke ing payan kuwi. Lungguh ing pager pembatas kang pancen enak dilungguhi ing wektu bengi mangkene persis kaya kang diudharake Dian. Lan sabubare kenal Dian, Sam lagi ngrasa piye rasane wong kang pengen urip. Ora kaya dheweke ndek kae.

            Sam noleh nang buri maneh, nyawang tangga karo ngarep-ngarep ana wong wadon kang dumadakan muncul saka kana karo mesem kanggo Sam. Tanpa kangaja dheweke nyeblokake diary ing tangane. Tanpa mikir dheweke nyaba ngraih, nyusul diary kuwi kang terjun bebas mara ngisor. Sam isih nyaba ngraih, durung nyadhar apa kang bakal kedadean  marang dheweke. Nanging dumadakan Sam krasa tangane dicekel. Sam kaget. Dian? Dian ana ing sampinge mesem marang Sam, ing keadaan padha-padha terjun bebase. Akhire Sam bali bales eseme Dian. Aku ora arep mati. Amerga kowe aku dadi pengen urip kaya kowe kang ceria, ayem. Aja ngamuk mara aku gara-gara aku ora gelem ngancani kowe ning kana. Aku pancen sayang karo kowe Dian, nanging jarke aku urip. Sam mesem karo nyawang marang Dian kanthi tekad banjur nutup mripate. Ngrasakake tangane Dian kang isih genggem tangane nyebabake ayeming atine Sam. Suwe-suwe saya kenceng genggemane, sadurunge kilatan pepadhangan butakake mripate.