CERKAK "MUNG SAUKARA"

MUNG SAUKARA

                                                   

Udan dina iki ndadekke kahanan krasa adem, tetekan banyu  kang terus ndilat gendheng halte saka langit kaya srengenge kang terus menehake padhang panerangane marang kabeh makhluk kang mbutuhake penerangane, ngancani Bowo kang ngenteni padhange langit. Wis arep sajam olehe Bowo ngenteni terange udan, nanging udane ora malah leren, udane tambah deres lan kala kala kemrungu bantere suara bledek kang pengin ngendelake kadigdayane.

Kahanan ana ing halte kang mulane adem njekut, langsung ilang ora wani ngatonake wujude. rasa atis kang mulane dirasakna Bowo langsung ilang sanalika dheweke ngerti ana bocah wadon kang melu ngiyup ana ing jejere. Bocah iku jenenge Rini, dheweke kanca sa-sekolahan karo Bowo. Deg-degan atine Bowo nalika Rini kang ngrasa ing halte kuwi ora mung dheweke, noleh ning Bowo lan menehake eseme kang luwih manis tinimbang paribasan “eseme pahit madu”. Amarga nganti gugupe, ngerti eseme Rini kang manis kuwi, Bowo malah dadi salah tingkah, dheweke mung bisa meneng wae karo tetep mandengi Rini. Bowo ngrasa yen udan dina iki ora mung nyeblokake banyu kang semana akehe ana jagad iki, nanging ya melu medhunake widadari kang manggong ana langit,

“Subhanallah, ora bakal ana kang bisa ngalahi kadigdayane Gusti Kang Kuasa.” Guneme Bowo ana jero ati.

            Ananginng durung suwe anggone Bowo ngenteni terange udan, moro moro dheweke kaget nalika ana mobil merek Jazz kang mandeg ing ngarep halte. Rini kang mangerteni yen bapake wis teka nalika mapak, langsung nyangking tas karo gage gage mlebu mobil. Mobil kang ditumpaki Rini mlaku banter, nerak derese udan kang durung leren leren. Ndeleng kedadeyan mau, bowo mung mlongo mandengi mobile Rini kang tambah suwe tambah mlaku adoh. Bayangan widadari widadari kang mubeng mubeng ana pikirane Bowo, langsung bubar karepe dhewe. Ora let suwe, udan kang ora ana mandeg-mandege olehe nggebyur jagad iki, sitik saya sitik terang. Ora nganggo pikir pikir meneh, Bowo langsung marani sepedhahe kang di sendekake ana mburi halte. Dalan aspal kang katan ireng, isih  lunyu amarga udan kang rada suwe mau, semana uga atine Bowo, kang isih krasa lunyu amarga ketibaan widadari kang tiba karo tetekang banyu udan mau lan wektu iku, ana ing atine Bowo nyimpen rasa tresna marang Rini, kanca sekolah kang pisanan ketemu nalika ngenteni terange udan.

            Angkasa katan resik, padhang jingglang ora ana mendung senajan mung sak suwir. Maruta kang gawe gegodhongan ana pinggir dalan katon kaya lagi ngawe-ngawe pengin nyeritakake cerita cerita kang wis suwe diempet dhewe, rumasuk marang sakabehing panggonan tanpa pilih kasih, menehi katentreman marang sakabehing makhluk kang isih ngrasa kaget krungu swara bledeg sawise udan mau, nyenggol tanduran suket suketan ana pinggir dalan, sumrambah ana sakabehing panggonan kanthi warata, lan pelangi kang semampir ana langit nambahi endahing kahanan sewise udan.  Kahanan kang endah kuwi ora bisa ngalahi senenge atine Bowo. Apa wae kang kepikiran karo Bowo, langsung dadi katan becik. Dalan aspal kang ora bisa dikandakake lurus, dilewati Bowo karo sumringah. Sawise ban sepeda nglewati pager ngarep kos kosan, Bowo langsung nglakoni apa kang angger dina dilakoni sawise mulih sekolah. Ora lali Bowo jupuk banyu wudhu, sholat nyembah marang Gusti Kang Agung. Edi kanca sakost-kostane Bowo, bingung nalika nyawang kancane kang kawit markirke sepedha nganti bubar mangan tetep masang ekspresi mesem, karo rasa penasaran Edi nyedaki Bowo kang katan sumringah banget.

“ Wo, kowe iki sabenere kesambet setan saka endi ta? ”  takone Edi.

“ Ora setan, Di, widadari, widadari saka halte,” semaure Bowo karo tetep mesam mesem dhewe.

“Pancen kok kowe iki, ing endi-endi cerita widadari iku medun saka kahyangan, lah iki kok lucu, medhun kok teka halte iku nak ora widadari salah gaul ya ora ana.” Edi  jawab karo nggodha Bowo.

“Ora kok, pokoke ana mau, tapi sayange wis lunga, Di, ya wis lah mengko maneh tak kandani.”  Bowo kang isih tetep mesem, ninggal Edi kang isih penasaran karo Bowo.

            Wengine, Bowo kang isih penasaran karo Rini, njajal takon takon karo kanca sakelase Rini kang dikenal dheweke. Wengi iku Bowo nge-sms-i kabeh nomer kang diduweni. Senajan wis mubeng-mubeng olehe Bowo njaluk nomer, nanging Bowo ora ngrasa kesel. Ndilalah ana kancane Bowo kang usil, nomer kang diwenehke Bowo ora nomere Rini, nanging nomere sedot WC kang ditempel ana wit ngarep omah. Bowo bungah banget nalika wis bisa entuk nomere Rini, karo rada rada gugup Bowo nelpon nomer kuwi. Supaya Edi kang lagi delok TV krungu yen Bowo kasil nelpon Rini, hpne Bowo di loadspeaker.

“ hhhhh…hhhhaa..lo?” omonge Bowo karo gugup.

“iya, sedot WC Sumber Barokah, ada yang bisa saya bantu?” jawabe customer service sedot WC.

Edi kang critane arep diiming-imingi Bowo malah guyu kekelen, nganti njungkel saka kursi kang dinggo lungguh. Bowo kang maune masang ekspresi malu-malu kucing, saiki dadi masang ekspresi kucing salah gaul. Rupane Bowo kang mulane putih resik saiki dadi abang kaya godhong katirah. Ngrasa isin, Bowo langsung mateni telepone.

“Aduh, Wo, Bowo, yen dadi jomblo iku ojo kebangeten, aku ngerti yen malem minggu iku ora ana ning tanggalane jomblo, tapi ya aja nganti nggodha sedot WC ngunu ta… hahahahahahah.” Kandhane Edi karo ngguyu kekelen.

“Sapa kang nggodha, ngawur kowe iku, Di, aku iki arep jaluk nomere Rini, lha ana kang menehi kan ya seneng ta, ndilalah ora Rini kang jawab, malah sedot WC. Ora beja tenan iki.” Semaure Bowo karo isih ngempet isin.

Edi kang ngrasa saake karo Bowo njajal menehi solusi, Edi kang kebeneran duwe nomere Rini, langsung mlebu kamar karo jupuk hp.

“Wo, kang mbok maksud iku Rini bocah kelas X.3? yen bener iku ya aku duwe nomere, lha wong Rini kanca ekstrakulikulerku kok.” Takone Edi.

“ Halah, bray, bray, ora gelem kandha aku kawit mau, ngana kan ora usah nyasar ta..”

“Lha kowe ya ora takon aku, ya wis iki nomere, yen bener kowe wani, ajaken ngomong. TAK ENTENI..”

Bowo cepet cepet ngetik nomer kang diwenehi Edi. Ngrasa yen mau wis salah sambung, Bowo malah dadi gugup, keringet kang metu, netes deres saka raine Bowo. Tuuuutt…..tuuutttt………ttuuuuuuuuuuttt……, Bowo isih benget gugupe kanggo jawab balesane Rini.

“Hhhhhhaaaaalllloooooo……..Riiiiinnnniiiiiii”  gemeter anggone Bowo nyapa Rini.

“He-em, halo, iki sapa ya?” jawabe Rini.

“Hhh..aaaa….lll…ooo?”

“Iiyyyyaaaa, iki nomere sapa ya?”

Bowo krungu suarane Rini kang alus lan enak dirungokake, kudu semaput, nanging ana Edi kang nampani Bowo teka mburi. Bowo tetep jajal ngomong senajan ora jelas.

“H….a…l…o..”

“Iya,ana opo ta sebenere…?” 

Tut..tut..tut..tut..tut..tut..tut.., ngrasa yen kang nelpon Rini rada rada ora jelas, telepone Rini langsung ditutup.

            Bowo lega nalika telepone Rini ditutup, senajan Bowo jawab ora jelas, nanging dheweke tetep seneng. Edi ngandani Bowo kang isih guya guyu karo nyekel hp.

“Wo, kabeh kuwi ana wektune dhewe dhewe. Ora apik yen kowe nindakake penggawean kang ura pas wektune. Kayata kowe karo Rini, kenal wae durung, ya ngana kuwi ta, kowe ngomong karo Rini wae durung siap”

“Iya, Di, ana benere kandhamu kuwi”  jawabe Bowo.

“Yen kowe tenan anggonmu tresna karo Rini, lan kowe gelem serius karo Rini, disiapke dhisik teka saiki mateng-mateng, dienggo motivasi Wo, sinaune ditekuni, mengko endinge ya mesti happy.” 

Bowo ngrasa yen kandhane Edi kuwi bisa dienggo tuladha lan dheweke mikir, apa wae yen pas dilakoni ing wektune mesti menthi akeh senenge.